هفت ماه گذشت...

از آن زمان كه رفتي مدتي ميگذرد ولي هنوز هنوز ياد چشم هايت شب ها در دلم غوغايي به پا مي كندهيچ وقت نمي توانم نگاهت را فراموش كنم و حرف هايي كه در آن روز برفي زير بارش برف براي آخرين بار شندم ؛ چقدر آدم ها راحت همديگر را فراموش مي كنند ولي نمي دانم چه كسي ياد تو را از دلم خواهد شست . مدت هاست كه شب و روز ندارم ؛ دنيا برايم فقط رنگ سياهي پيدا كرده و فقط شب روز مي كنم تا دوباره وقت خواب به چشمانت شب بخير گويم .نمي دانم چرا رفتي ، چرا از اول آمدي ؟ چرا سوزاندي و چرا در آن روز برفي خاكسترم را به باد دادي ؟ سنگدل بودن اين قدر راحت است ؟! حتي خبري هم نگرفتي؟

نگفتي كسي كه من وارد زندگيش شدم ، من عاشقش كردم ، حال چه خاكي را بر سر مي ريزد حتي نگاه نكردي كه از دوري تو چگونه موهايش دونه دونه سفيد شد.چگونه همه اون لبخند ها تبديل به اشك هايي شد كه در باد و باران به قاصدكي سپردم تا پيش تو بيايد و حال ِ دل ِ تنگم را براي تو بازگو كند. هيچ وقت نتونستم باور كنم كه دستان تو در دستان فردي ديگر است. يادت هست گفتي ما را هيچ كس نمي تواند از هم جدا كند مگر اينكه خدا ، جون ما را بگيرد ؛ ولي ديدي كه چه راحت مرا تنها گذاشتي و فقط برايم يك دل مرده و يك پيري زودرس به يادگار گذاشتي.اميدوارم كه خدايت ببخشايدت !

وجدان و غيرت گوهر گم شده اي ميان دست هاي آدم ها شده است. اي كاش كمي هم به دنبال به دست آوردن گم شده ها مي رفتيم. اي كاش رسم وفا را از بي وفايي روزگار مي آموختيم ؛ اي كاش كمي هم عاشق بوديم.اي كاش كمي لبخند هايمان منحصر به ارزش و مقام انسان ها نبود . اي كاش آدم ها را به خوشي هاي روزگار نمي فروختيم .

نمي دانم كدامين ارزش و كدامين مقام چشمان تو را فريفت كه قلب عاشقم را به باد و باران سپردي.به كدامين گناه زندگي ام را تباه كردي....

هنوز اون صدای دلنشینت تو گوشمه وقتی که گفتی مواظب خودت باش دوست دارم لعنت به عشق لعنت به دوست داشتن...