غزل خداحافظی رو باید خوند. دیگه مهمون امروز و فردای توام .

دیگه باید رفت. این رو قناری واسش یه شب قبل از رفتن بهش گفت.شب یادش رفت که ازش بپرسه کجا؟

صبح وقتی که به سراغش رفت دید چشاشو بسته و آروم تو کنج قفس خوابیده. اون می خواد به حرف های

قناری گوش کنه. آخه می دونی خیلی وقته که فکر می کنه تموم خاطرات این غریبه تکراری شده و جای

لبخندای قشنگش یه قطره اشک رو گوشه لباش نشسته.

خیلی وقته که دل مهربونش سرخی گلهای بهار رو ندیده و آسمونش ترانه بارون رو تو گوش های مشتاقش

زمزمه نکرده!

خیلی وقته که دست های بی رمقش عکس ماه رو زیر رختخوابش پنهون نکرده و براش لالایی نخونده!

آره خیلی وقته...هر چه فکر کردید که جز خاک جاده های غربت چیز دیگه ای انتظار شو نمی کشه

واسه همین تموم درداشو تو کوله پشتی قایم کرد و واسه همیشه رفت....

"همسفر "

سالهاست می خواستم راز خیره شدن به چشمهایت را به تو بگویم اما افسوس وقتی به چشمهایت خیره

می شدم تمام دنیا را فراموش می کردم. اکنون پلک هایم را روی هم گذاشته و به صدای دلنوازت گوش

می دهم توی ترانه ات از من می خواهی که همسفر تو باشم اما تو از من فرسنگها فاصله داری!"

"مرا احساس کن"

مرا احساس کن که چگونه پر دردم و تو آن را نمی بینی!

ای کاش حال مرا می دانستی! باور کن من همانی بودم که بی قرارت می کردم اما تو گفتی من که باشم! ای کاش مرا می دیدی چگونه در کنار باغچه سر به سوی آسمان صورت تو را در ماه جستجو می کردم.

می دانم باور نمی کنی اما باور کن تو هر کجا که باشی من با تمام وجودم فریاد میزنم مرا احساس کن!!!!!

"کافی است.....؟"

حتی اگر بگویی نمی خواهمت...

برای من همین احساس زیبای دوست داشتن کافی ست همین بالا و پایین رفتن سینه ام. همین دلهره های ناشی از فرا رسیدن روز دیدار برایم کافیست ولی امروز مطمئن شدم که مرا می خواهی. و حالا بی پرده بگویم خداوند باز برایم نوید عاشقی آورد همین برای  یک عمر کافیست...

"چشم براه"

رفتی اما هیچ وقت سوال نکردی و ندیدی چشمانم را که خیره به نگاهت بود ! و نپرسیدی از دلم که در سینه ام فریاد می زد که ای نا مهربان نرو نرو فقط لحظه ای بایست و از انتهای کوچه برگرد و تنها دستی به من تکان بده کاش چنین می کردی که نکردی...