تو امروز من را در این سیاهی روزگار تنها می گذاری و می روی بدون آنکه  بدانی دوستت داشتم ، اکنون در این هیاهوی نگاه ها و صداها به دنبال صدایی آشنا می گردم تا شاید به من بگوید که می آیی ولی هیچ چیز را نمی شنوم به نگاههای سرد پناه می آورم تا شاید نگاهی به من بگوید که تو کجایی ولی همه سرد اند، همه می گویند تو چه آرام رفتی .
اکنون که به ستاره ها می نگرم تا ستاره ات را پیدا کنم ، شاید او به من بگوید که تو کجایی . به ستاره ها که می نگرم پشت انها تصاویری از زندگیشان است با خوشحالی دنبال ستاره ی تو گشتم تا شاید به من چشمکی بزند ولی افسوس ...  چیزی نمی بینم ،  حتی  نوری هم ندارد که به آن بنگرم تا شاید نیمی از قلبم را آرام کنم حالا با تمام افسوس می گویم : که ای کاش یک بار دیگر می آمدی تا ببینی چقدر ای کاش ها بی جواب مانده اند
و اینک از تو فقط برایم می گویند و من مثل همیشه می شنوم و هیچ نمی گویم ، اما این بار را می خواهم که خودت بگویی کجایی تا شاید تا شاید باور کنم که نمیایی
اینک از تو برایم فقط کلبه ای از خاک بر تن سردت مانده است چه طور این حقیقت تلخ و سرد را باور کنم در حالی که در قلبم همیشه زنده ای و فقط می گویند که رفته ای من چگونه باور کنم در حالی که حتی تن سردت را هیچگاه ندیده ام و فقط می شنوم که می گویند رفته ای ، اما نه از قلبم ، نه از ذهنم بلکه دیگر در کنارم نیستی ، شاید حقیقت زندگی ام را لحظه ی به تو پیوستن باور کنم...

"عشق نمی پرسه"

دیدم کسی در می زند

در را گشودم روی او

دیدم غم است در می زند

ای دوستان بی وفا

از غم بیاموزید وفا

غم با آن همه بیگانگی

هر شب به من سر می زند"