کتابی که ورق میزنم و دفتری که در آن می نویسم بوی تو را دارد بویی که مرا از قدیمی ترین غارهای زمین جدا می کند و به آسمان می برد آنقدر بالا می روم که ماه را زیر پایم می  بینم و می توانم صدای فرشتگان را بشنوم درخت بلوطی که هر روز مقابل دیدگانم راه می رود و کبوتری که بر لبه حوض می نشیند بوی تو را دارد بویی که مرا از خوابهایم می گیرد و به دست ترانه ها می سپارد آنگاه طنین ساده ای می شوم و در گوش جهان می نشینم بوی تو را دارد و این روزهای غریب  خودم را در آغوش کلمه ها رها می کنم و بی صدا می گریم بی صدا می خندم بی صدا عاشق می شوم بی صدا گرسنه می مانم و بی صدا می میرم و برای همیشه دوستت دارم...

"گریه مکن"

گل من گریه مکن

که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست

 قطره اشک تو داند که غم من دریاست

 گل من گریه مکن

سخن از اشک مخواه که سکوتت گویاست

 از نگه کردنت احوال تو را میدانم

 دل غربت زده ات

 بینوایی تنهاست

 من و تو میدانیم چه غمی در دل ماست

 گل من گریه مکن

 اشک تو صاعقه ای است

تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی

 بیش از این گریه مکن

 که برین غمزدگی بیشترم می سوزی

 من چو مرغ قفسم تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی

 گل من گریه مکن

که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست

 قطره ی اشک داند که غم من دریاست

 دل به امید ببند

 نا امیدی کفرست

 چشم ما بر فرداست

ز تبسم مگریز

 دُر دندان تو در غنچه ی لب ها زیباست

گل من گریه مکن

مینا